Skip to Content Skip to Navigation

Alicia McGovern: Press

"Passionate, poignant poetry combined with beautiful melodies sung with a great sense of what she's singing about. Alicia McGovern doesn't just write songs and sing them, she feels them deeply and when you listen to her, you can't help but do the same."
-Steve Seskin

Steve Seskin - Quote

"Great American Song Contest award-winner Alicia McGovern is a remarkably talented singer and songwriter. Her songs resonate with emotional complexity, creative dimension and poetic insight. She is an artist who truly impresses on every level." 

Steve Cahill - Great American Song Contest/ Songwriter's Resource Network (May 19, 2012)

Singer/Songwriter
Alicia McGovern: Words Through the Seasons

2010. self-published.

It’s difficult to be a singer-songwriter, especially a singer-songwriter who bares her heart and inner thoughts, as Alicia does. Many times this kind of “heart-on-my-sleeve” songwriting can be quite unbearable. Just because you can write a song doesn’t mean we have a need to listen to it. So that’s why I appreciate songwriters who bring new ideas and fresh energy to this old idiom. Alicia treads the familiar ground of break-up and relationship songs and manages to completely transcend the usual stereotypes. Or maybe more than that, she simply doesn’t care that they may be stereotypes. I hesitate to say it, but there’s a real innocence to her music.
At first listen, I’d say that her songwriting is completely open and devoid of
artifice. On second listen, I hear the craft behind her lyrics and realize that she’s the best kind of artist: she makes her art seem effortless.  This album is a joy to listen to and I love her voice. It wavers so nicely between near-breaking and crystal clarity. Alicia’s voice sounds at once playful and wistful, both of which are great qualities in a singer-songwriter. [Devon Leger]

Try it for a buck on iTunes: “I’ll Keep Tryin” is the perfect example of what I’m talking about. Her lyrics keep pointing to clichés, then veer away sweetly into unexpected surprises. I find this song to be particularly touching.

PURCHASE LINK: http://www.cdbaby.com/cd/aliciamcgovern2

WEBSITE: aliciamcgovernmusic.com

Gepakt worden door enkel en alleen maar een stem, dat overkomt mij niet vaak. De uit Utah afkomstige singer-songwriter Alicia McGovern heeft zo’n stem die mij bij de strot greep. Kreeg er letterlijk en figuurlijk de rillingen van. Let op, dit allemaal in positieve zin bedoelt natuurlijk. Poëtische folk zo puur kom je maar zelden tegen. “Words Through The Seasons” is McGovern’s tweede CD dat behoorlijk goed in de smaak valt bij mij. De CD werd geproduceerd door Mark Thayer (Caroline Herring en Diana Jones). Een andere voorkomende naam op deze plaat is die van de niet te onderschatten multi-instrumentalist Luke Levine (Antje Duvekot). Richtingen en uitgangspunten mogen dan wel duidelijk zijn neem ik aan.

De passie van Joni Mitchell, Patty Larkin en de creatieve geest van The Indigo Girls dineren op “Words Through The Seasons” aan dezelfde tafel. McGovern verpakt haar aangrijpende, soms zelfs onthutsende, teksten zorgvuldig in, in relatief simpele melodieën. Ze boetseert het goed luisterend oor met liedjes als I’ll Keep Tryin’, ‘You Do Not Bring Me Flowers’ en ‘You’re In The World’. Je voelt de ernst van de blootstelling maar de melodie zorgt ervoor dat het niet aan je gaat knagen. Als ik mij niet vergis zullen we het komende jaar meer horen of misschien wel zien van Alicia McGovern. (Jan Janssen)

Translated to English:
Caught by only one vote (on the EuroAmericana Chart) but, it happens to me often. The Utah coming singer-songwriter Alicia McGovern has a voice that grabbed me by the throat. Literally got the chills of. Please note, all this means is positive. Poetic folk so pure you will find only rarely. "Words Through The Seasons" was McGovern's second CD that pretty good finds favor with me. The CD was produced by Mark Thayer (Caroline Herring and Diana Jones). Another common name on this record is that of the not inconsiderable multi-instrumentalist Luke Levine (Antje Duvekot). Directions and principles may then be obvious I suppose.

The passion of Joni Mitchell, Patty Larkin and the creative spirit of The Indigo Girls dine on "Words Through The Seasons" at the same table. McGovern packed her poignant, sometimes shocking, texts carefully, in relatively simple melodies. She sculpts the right ear with songs like I'll Keep Tryin ', "You Do Not Bring Me Flowers"and "You're In The World. " You feel the seriousness of the exposure but the melody makes it not you go gnaw. If I am mistaken, we will hear more next year or perhaps seeing Alicia McGovern. (Jan Janssen)

Alicia McGovern's sophomore album is the sonic equivalent of a stop animation video. Quivering, fluid, delicate, with soft edges, a touch of vintage aesthetic, full of whimsical surprises and the the occasional quirky left turn, Words Through the Seasons is a true delight.  Fans of Dar Williams and Lucy Kaplansky will feel right at home with Alicia's music.

Alicia McGovern: Words Through The Seasons

Geschreven door Rein van den Berg

Niet iedereen betrap ik op een scherpe muziekneus, maar wel wanneer "onze" John zich roert, dan spits ik mijn oren extra. Hij was het die mijn aandacht richtte op Alicia McGovern. Het aanbod aan kwalitatief artistiek sterke vrouwelijke singer songwriters is al schier onuitputtelijk. Voor (semi)debuterende zangeressen moet dit al helemaal een extra uitdaging zijn om door te breken. Hij hoorde iets opmerkelijks binnen haar muziek, en ik deel oprecht in deze mening. Wat we dan denken te horen beschrijft Alicia zelf waarschijnlijk het beste in haar lied Heavy As The Wing. Onderscheid maken lijkt zo vanzelfsprekend, maar wanneer je teveel duwt werkt de energie eerder tegen je.

Alicia’s kracht ligt hem wat mij betreft in de directheid van haar poëzie. Ze blijft dan ook zeer dicht bij zichzelf wanneer ze haar teksten schrijft, zonder te vervallen in algemeenheden, of met de intentie om een publiek te bekoren. Alicia maakt het soort muziek waar een publiek vanzelf naar op zoek gaat, niet andersom. Songs about trains, songs about love, liedjes voor alle seizoenen. Thema’s genoeg. Fans van Lucy Kaplansky en Dar Williams worden op hun wenken bediend. Dit stond niet alleen ter illustratie in het bijgevoegde promotie-materiaal, maar tot die slotsom zal de doorgewinterde bezoeker van deze site zelf ook wel komen na beluistering. Samen met Multi instrumentalist Duke Levine weet Aliciua McGovern de luisteraar naar zich toe te trekken op Words Through The Seasons. Zondermeer een aanbeveling voor muziekliefhebbers die iets meer diepgang zoeken in hun muzikale voorkeur. Deze plaat is weliswaar opgenomen, gemixt en bewerkt door Mark Thayer van Signature Sounds Studio, maar niet via dat label uitgebracht. In principe zou deze aanbeveling moeten volstaan voor een soort keurmerkgarantie waarvoor dat label mijns inziens synoniem staat. Alicia McGovern piekt op het eind van 2010.

 

Dutch to English translation

Alicia McGovern: Words Through The Seasons

Written by Rein van den Berg

Not everyone I catch on a sharp nose music, but when "our" John stirs, then I tip my ears more. It was he who turned my attention to Alicia McGovern. The range of artistic quality strong female singer songwriters has been inexhaustible. For (semi) debuting singers must certainly an extra challenge to break through. He heard something interesting in her music, and I sincerely share this view. What we think we hear Alicia describes himself probably the best in her song As The Heavy Wing. Distinction seems so obvious, but if you push too much energy earlier works against you.

Alicia's strength is it for me in the directness of her poetry. She remains very close to herself when she writes her lyrics, without lapsing into generalities, or with the intent to seduce an audience. Alicia makes the kind of music to an audience in search of self, not vice versa. Songs about trains, about love songs, songs for all seasons. Themes enough. Fans of Lucy Kaplansky and Dar Williams are well served. This was not only an example in the accompanying promotional material, but that conclusion, the seasoned visitor to this site itself also come after listening. Together with multi instrumentalist Duke Levine Aliciua McGovern knows the listener to concentrate on pulling Words Through The Seasons. More without a recommendation for music lovers who seek a little more depth in their musical preferences. Although this album is recorded, mixed and edited by Mark Thayer from Signature Sounds Studio, but not on that label. In principle, this recommendation should be sufficient to guarantee a mark of recognition which I believe is synonymous with that tag. Alicia McGovern peaking at the end of 2010.

Alicia McGovern is een jonge, getalenteerde zangeres, songschrijfster en verteller van verhalen uit het Amerikaanse stadje Utah die met haar nieuwste plaat “Words Through The Seasons” voor een gesmaakte opvolger voor haar debuutplaat ‘We Just Fly” uit 2009 heeft gezorgd.

Haar inspiratiebronnen zijn andere vrouwelijke singer-songwriters als Patty Griffin, Jolie Holland en de dames van ‘The Be Good Tanyas’ die net als zij een opeenvolging van emoties en beelden in hun liedjes opwekken. Haar frêle stem, waarmee ze haar poëtische songteksten declameert terwijl ze zichzelf op akoestische gitaar begeleidt, kan als haar sterkste handelsmerk omschreven worden.

Ook de instrumentale bijdragen van snarenvirtuoos en multi-instrumentalist Duke Levine en violiste Daisy Castro zorgen voor een zeer aangenaam en uitgebouwd geluid bij de tien liedjes die haar tweede plaat sieren. Dat Alicia McGovern zeer gepassioneerd tewerk gaat blijkt uit enkele tracks waarin je haar oprechte betrokkenheid bij het gebrachte verhaal zo kan horen en voelen. De overwegend in folkstijl gebrachte liedjes spreken de luisteraar direct aan en dwingen je om aandachtig naar de muziek en de teksten te luisteren.

Opener “Ruby Red Sky” is al meteen een schot in de roos, gevolgd door één van de beste songs op deze cd: “A Night On The Town”. In “Our Tiny Little Hearts” komen er nadien even wat invloeden uit de bluegrassmuziek opduiken, vooral door het knappe, ritmische banjospel van Duke Levine. Haar opvallende stem ontroert in het emotionele nummer “I’ll Keep Trying’”, de recht vanuit het hart gezongen liedjes “I Wanna Grow Old” en “You’re In The World” en in het simpele, doch ronduit fantastische “You Do Not Bring Me Flowers”.

Wat me echter het meest aanspreekt in het werk van deze Alicia McGovern is dat ze de platgetreden paden van gelukzalige liefdesliedjes en van tranerige hartzeer-songs een gans nieuwe dimensie weet te geven waarbij ze zich ver van de stereotiepe clichés weet te houden. Dat is al bij al toch wel vrij uitzonderlijk en daarom dan ook misschien wel haar grootste verdienste. Haal dit schijfje in huis en geniet er veelvuldig van: u zult dan veel beter begrijpen wat ik hierboven heb proberen uit te leggen.

(valsam)

Dutch to English translation

Alicia McGovern is a young, talented singer, song writer and teller of stories from the Utah American town with her latest album "Words Through The Seasons" appreciated for a successor to her debut album 'We Just Fly "from 2009 has caused.

Her inspiration comes from other female singer-songwriters like Patty Griffin, Jolie Holland and the ladies of 'The Be Good Tanyas' who like them a sequence of images and emotions in their songs exciting. Her delicate voice, which she recites her poetic lyrics as she accompanies herself on acoustic guitar, can be described as her strongest trademark.

The instrumental contributions of strings and multi-instrumentalist virtuoso and violinist Daisy Duke Levine Castro provide a very pleasant sound and expanded from the ten songs that adorn her second album. Alicia McGovern that shows is very passionate employs some tracks where you put her sincere commitment to the story so could hear and feel. Placed mainly in the folk style songs speak directly to the listener and force you to carefully to the music and lyrics to listen.

Opener 'Ruby Red Sky "was immediately a hit, followed by one of the best songs on this CD:" A Night On The Town ". In "Our Tiny Little Hearts" will come after that anything bluegrass influences from pop music, especially the handsome, rhythmic banjo playing of Duke Levine. Her distinctive voice moves into the emotional song "I'll Keep Trying '," the songs sung from the heart "I Want to Grow Old" and "You're In The World" and the simple but truly amazing "You Do not Bring Me Flowers ".

However, I like the most in the work of this Alicia McGovern is supply the beaten path of blissful love songs and WATERING heartbreak songs a whole new dimension knows which carries them far away from the stereotypical clichés able to keep. That is all in all pretty rare anyway, so therefore perhaps its greatest merit. Get this disc and enjoy home of frequent, you will then better understand what I have just tried to explain.

Vanuit het verre Utah mochten we onlangs een bijzonder aangename verrassing in onze brievenbus begroeten. “Words Through The Seasons” meer bepaald, de tweede van de van daar uit flink aan de weg timmerende jonge zingende liedjesschrijfster Alicia McGovern. Die doet het daarop met tien eigen liedjes, die vooral bij fans van dames als IrisDeMent, Lucy Kaplansky en Dar Williams in goede aarde zouden moeten kunnen vallen. Vakbekwaam bijgestaan door producer Mark Thayer en begeleid door multi-instrumentalist Duke Levine (op gitaar, sitar, banjo, ukelele, lap steel, mandoline en mandola), percussionist Brad Wentworth, bassist Rob Jost en strijkster Daisy Castro gaat ze daarin voor een ontwapenend eerlijke aanpak, daarbij voortdurend zowel de wereld rondom haar als haar eigen hart als inspiratiebron gebruikend. Extreem delicate liedjes (zoals “A Night On The Town”, “I’ll Keep Tryin’” en “Heavy As The Wing”) afwisselend met wat wulpser ingevuld spul (genre “Ruby Red Sky”, “Our Tiny Little Hearts” en het aparte liefdesliedje “You Do Not Bring Me Flowers”) houdt ze zich met sprekend gemak staande op het slappe koord tussen Americana, folk, old-time en roots pop. Geen wonder, dat ze het met materiaal van dat kaliber reeds tot in de bovenste regionen van de Euro Americana Chart schopte! Een mooie, wat aparte stem, leuke liedjes, sterke teksten… Gaan we beslist nog veel meer van horen!

Dutch to English translation

Far from Utah, we were just a very pleasant surprise in our mailbox greeting. "Words Through The Seasons" in particular, the second of the significant from there to the road-using young carpenter singing songwriter Alicia McGovern. Who does it end with ten original songs, mostly to fans of women as Iris Dement, Lucy Kaplansky and Dar Williams in good soil should fall. Skilled assisted by producer Mark Thayer and accompanied by multi-instrumentalist Duke Levine (guitar, sitar, banjo, ukulele, lap steel, mandolin and mandola), percussionist Brad Wentworth, bassist Rob Jost and ironer Daisy Castro, she in it for a disarmingly honest approach, thereby continuously both the world around her as her own heart using as inspiration. Extremely delicate songs (like "A Night On The Town", "I'll Keep Tryin '" and "Heavy As The Wing") alternately filled with some stuff wulpser (genre "Ruby Red Sky", "Our Tiny Little Hearts" and The special love song "You Do Not Bring Me Flowers") does she find it easy standing on a tightrope between Americana, folk, old-time roots and pop. No wonder that they loved the material of that caliber already in the top of the Euro Americana Chart kicked! A beautiful, charming little voice, nice songs, strong lyrics ... Are we certainly hear a lot more!

Alicia McGovern’s Words Through The Season has been high on the Euro American chart for the past two months. Woody and rustic McGovern is one of those singers with a voice that is unconventional, brittle and occasionally cracked but which ultimately worms its way into the listener’s ear. In addition she plays some fine acoustic guitar and her songs are perfect examples of the craft. With a lineage going back to sixties icons such as Melanie up to modern day exemplars like Natalie Merchant McGovern delivers an album that is heartwarming in its simplicity with sympathetic and understated backing from Duke Levine, Brad Wentworth, Rob Jost and Daisy Castro. While all play with a light touch the delicate banjo on I Wanna Grow Old is excellent while the use of sitar on You Do Not Bring Me Flowers adds a slight exotic touch. McGovern writes well with the majority of the songs bittersweet meditations on love and its attendant problems although she has a fine, brittle Christmas song in The Holly and All . This song should be packed away and brought out each year along with the decorations. At times her songs are reminiscent of early Loudon Wainwright’s melancholic style.
The final cut, So Many Songs addresses the songwriter’s dilemma
“so many love songs we all sing/songs of birds with wide open wings/you think we’d have learned to do one or the other/either to love or to find better things/and all the songs still to be sung/all the days and nights still to come/to be filled with hands and heartaches/and star-hung moons and bring-down suns”
From start to finish a minor gem of an album.

Alicia McGovern heeft iets met seizoenen. Dat heeft ze wel duidelijk gemaakt met haar zeer fraaie cd “Words trough the seasons”. “You’ll be a leaf in the autumn, a bright glowing gold, with all of my colors mixed in when we grow old”. De cd staat bol met dergelijke prachtige symbolische teksten waarbij jaargetijden een rode draad vormen. In dit interview gaat zij dieper in op haar teksten, op haar liefde voor de natuur en de eeuwigdurende cyclus van de seizoenen. Gelet op de eerdergenoemde tekstpassage is het niet vreemd dat de herfst haar favoriete jaargetijde is. “When the winds of change are moving in and the possibilities are endless” zegt ze hier bijna poëtisch over de herfst. Het zijn de woorden van een vrouw, een singer/songwriter pur sang, die zich bewust is van de kracht van woorden en in haar teksten bewust met woorden speelt. Hoog tijd dus om het woord te geven aan Alicia McGovern…

Alicia McGovern, foto Erik Nordstrom

English version

Alicia, voor ons ben je een vrij nieuwe artieste. Wat kun je vertellen over je carrière in de muziekbranche tot nu toe?

Ik schrijf al een hele tijd liedjes, maar slechts de laatste jaren breng ik ze ook ten gehore. Ik heb mijn eerste cd, “We Just Fly”, opgenomen voordat ik de nummers daadwerkelijk voor een live-publiek, anders dan vrienden en familie, heb gespeeld. De reden daarvan was puur verlegenheid. Toen ik eenmaal “We Just Fly” had uitgebracht begon ik betrokken te raken bij de muziekgemeenschap en me een beetje op mijn gemak te voelen bij optredens, en ik werkte er ook heel erg hard aan om te wennen aan die kant van het muzikant zijn. Ik ben ook songwriting workshops en muziekconferenties gaan bijwonen, heb andere muzikanten ontmoet en ben zodoende deel gaan uitmaken van een grotere muziekwereld. Tijdens dit hele proces heb ik heel wat bijgeleerd met betrekking tot het schrijven van songs en wie ik nu eigenlijk was als muzikant. Ik ben echt het werk van songwriters, die ik al jaren bewonderde, gaan bestuderen en heb gezocht naar wat me aantrok in hun manier van schrijven, op zoek naar de overeenkomsten en de verschillen in hun en mijn aanpak. Ik begon mijn eigen identiteit als artieste te ontdekken tijdens dit proces, doordat ik me afvroeg wie ik nu wel en juist niet was als songwriter. Natuurlijk is dit een doorlopend en, volgens mij, een altijddurend proces. Muziek kan zo subjectief zijn dat het soms moeilijk is niet vast te houden aan datgene waarvan je weet dat het bij je eigen authentieke “jij” als muzikant hoort. Veel mensen houden van veel verschillende dingen. Ik had het geluk dat ik vele muzikale inspiratiebronnen had die me in die richting dreven, maar ook vrienden, familie en liefhebbers van mijn muziek, die me lieten weten wanneer ze geraakt werden door iets.

 

Je zegt dat je er achter bent gekomen dat jouw aanpak soms geheel afwijkt van die van andere singer/songwriters. Wat is nou typisch Alicia McGovern dat afwijkend is van die andere singer/songwriters?

Hmmm, dat is een hele moeilijke vraag die je me daar stelt… Ik denk dat alle songwriters constant op zoek zijn naar een balans tussen wat bij hun persoonlijkheid past en wat ze willen overbrengen en hoe ze mensen willen aanspreken, en denk dat we allemaal op bepaalde gebieden overeenkomsten hebben. Ik heb de neiging om meer te leunen op eenvoudige gitaar- en melodielijnen om de aandacht meer op mijn teksten gericht te houden. Ik gebruik geen plectrum bij het spelen, neig naar veel ‘fingerpicking’ en het lichtjes aanslaan van de snaren met mijn hand, soms beide tegelijk. Er is een tijd geweest dat ik dacht dat ik geen “echte” muzikant kon zijn als ik mensen niet met mijn gitaarspel zelf in vervoering kon brengen - en echt veel vertrouwen in mijn manier van spelen had ik niet. Ik dacht dat het te beperkt was. Maar op een gegeven moment realiseerde ik mij dat juist die stijl heel goed bij mijn stem paste en bij de teksten die ik wilde uitdragen. En ik wil nu eenmaal echt dat die teksten worden gehoord. Natuurlijk wil ik blijven groeien als gitarist, maar het inzicht dat ik eerst moest leren houden van wat ik al aan het doen was, in plaats van blijven wachten tot ik het op een andere manier kon doen, was nodig om mijn zelfvertrouwen flink op te krikken en dat heeft me weer in staat gesteld om nieuwe dingen op de gitaar uit te proberen. Het besef dat ik bovenal wil dat mijn teksten worden gehoord biedt me ook de mogelijkheid om beter na te denken over wat ik met mijn teksten wil bereiken. Ik wil meer dan gewoon een tekst die weergeeft wat ik wil zeggen en rijmt. Ik wil zoeken naar een manier om iets te zeggen die me de gelegenheid geeft een beetje met de tekst te spelen, of te spelen met het geluid, of om het zo te zeggen dat er net een wat diepere betekenis ontstaat.

Dat wil niet zeggen dat ik de enige ben die dit doet. Toen ik pas begon met schrijven en optreden merkte ik dat ik mijn werk ging vergelijken met mensen die ik bewonderde en dat ik me afvroeg of zij dit ook op die manier zouden zeggen enz. Het is prettig om het gevoel te hebben dat ik me nu kan afvragen of ik iets werkelijk op die bepaalde manier wil zeggen, als ik het gevoel heb dat ik daarmee het maximale uit de woorden haal. Nogmaals, het is een doorgaand proces. Ik ken zoveel singer/songwriter-helden die me echt doen opkijken als ik hoor hoeveel betekenis zij kunnen leggen in één regel, en dat is iets dat ik zal blijven nastreven. Maar de vraag wat mij onderscheidt van andere singer/songwriters kan ik niet echt hiermee beantwoorden, het is meer zo dat ik zo leerde inzien hoe ik dicht bij mezelf kon blijven als songwriter, en dat ik daardoor nu sta waar ik sta op mijn ontdekkingsreis als liedjesschrijver.

Je hoort zo vaak: “je stem doet me ergens aan … denken”, “je manier van schrijven doet me wel wat aan die-en-die denken” of “je manier van gitaar spelen doet me denken aan weer iemand anders”. Heel veel muzikanten krijgen dat vaak te horen. Dat hele proces van zelf ontdekken wie ik ben als singer/songwriter komt neer op het besef dat mijn eigen combinatie van die verschillende kwaliteiten en mijn eigen stem als schrijver bepalend zijn.

 

 

Je nieuwe cd “Words through the seasons” stond op nummer 2 in de Euro Americana Chart van de maand februari. Hoe voelt dat aan als relatieve nieuwkomer?

Ik vind het geweldig! Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe vereerd ik me heb gevoeld om zoveel enthousiasme en support te ervaren van de Euro Americana reporters. Zoveel mensen hebben me geschreven om te laten weten dat iets in mijn muziek hen heeft geraakt en dit is een overweldigende ervaring voor mij geweest. Zelden ben ik zo vereerd geweest om die steun te mogen ervaren op mijn muzikale tocht. Dank je, dank je, duizendmaal dank aan de Euro Americana Chart!!!

 

Alicia McGovern, foto Lindsey E. Larsen

In het laatste nummer van de cd, “So many songs”, zing je:
So many songs about winter.
So many songs about spring.
So many songs about summer,
you’d think time would have taught us something...
Woorden waaruit een bepaalde mate van teleurstelling spreekt. Waarover ben je teleurgesteld?

De tekst had voor mij meer met het spelen van woorden te maken en zelfs met mijn eigen thema’s die ik gebruik in mijn teksten. Als ik bijvoorbeeld zeg “so many songs about birds” in de volgende strofe, dan is dat eigenlijk niet meer dan zelfspot omdat ik het nu eenmaal vaak over vogels heb in mijn teksten. En dat geldt eigenlijk ook voor de tekstpassage die jij hebt aangehaald. Ik heb de neiging om heel veel teksten te schrijven met het thema seizoenen, omdat de natuur een enorme inspiratiebron voor me is. Met de zin “you’d think time would have taught us something” neem ik niet alleen mezelf op de hak omdat het verdwijnen van de kleuren me telkens weer mismoedig stemt, en ook voor al die keren dat ik een bestaande toestand maar niet kan accepteren, maar het is ook gewoon een observatie van onze maatschappij die de logica in de natuur niet meer wil herkennen, zonder dat hier serieus verzet tegen komt. Wij willen alleen maar vooruit, vooruit, vooruit in plaats van om ons heen te kijken en te zien dat er cycli zijn in de natuur die zaken in balans houden: een tijd om onder een dik pak sneeuw te liggen en te overwinteren, een tijd waarin bladeren weer aangroeien, gevolgd door fruit, en een tijd waarin alles weer tot rust komt, enz. Ik wil er dan ook niet een gevoel van teleurstelling mee uitdrukken, maar meer een herinnering aan mezelf en aan anderen dat de wereld cycli doorloopt en dat we de veranderingen moeten accepteren in de jaargetijden, in het weer, in daglicht en activiteit.

 

 

De teksten op de cd zijn, zoals jij in de titel van de cd ook aangeeft, doorspekt met passages over de seizoenen. Ik meen dat echter ook duidelijk terug te horen in de muziek. Het kan natuurlijk zijn dat ik hevig verlang naar de lente, maar ik hoor de sprankeling van dat jaargetijde vertaald in ondermeer “Our tiny little hearts”. Zo zijn er naar mijn mening meer voorbeelden te noemen waarin een jaargetijde de muziek van een lied kleurt. Is dat een bewuste keuze geweest?

Ik voelde dat dit gebeurde met de muziek die ik koos om op het album te zetten. Dat is ook de reden waarom ik de titel “Words through the seasons” heb gekozen. Ik denk dat in zo’n beetje ieder nummer een seizoen wordt genoemd, het gevoel weerspiegelt van een seizoen of beelden bevat die je meer associeert met het ene seizoen dan met het andere (ook hier steekt mijn obsessie voor de natuur weer de kop op). Ja, “Our tiny little hearts” was absoluut bedoeld om de lichtvoetigheid en warmte, die de lente je kan doen voelen, uit te beelden en was bedoeld om een bereidheid om tot bloei te komen aan te duiden, in dit geval het opbloeien van een liefde.

 

Winter wordt vaak als metafoor gebruikt voor het overlijden van iemand. In “Heavy as the wing” kijk je met veel liefde terug naar een overleden persoon. De tekst is zo intens dat ik me niet kan voorstellen dat deze niet autobiografisch is:
The wind still holds the memory of the movement of your hand.
The way you waved goodbye; the way you helped me stand.
And I still hold the memory of your hand wrapped around mine so
how I had wanted you to stay and you said sometimes it’s time to go...
Wat kun en wil je over het nummer “Heavy as the wing” vertellen, Alicia?

Eigenlijk is dit nummer ontstaan met het idee om dingen te vergelijken die licht van gewicht waren en zwaar in betekenis, dus begon ik met het idee van iets dat ‘licht als een briesje, en zwaar als de ademtocht, licht als een veertje en zwaar als de vleugel (die iemand ergens naar toe kan brengen) was. In eerste instantie had ik de gedachte dat dit een nummer zou zijn waarbij afscheid wordt genomen van iemand die vertrekt in een vliegtuig en heb daarna besloten om de teksten zo te bewerken dat de vleugel, die iemand naar ‘een andere plaats’ brengt ofwel een vleugel kon zijn van een vliegtuig, die iemand fysiek ergens naar toe kan brengen, ofwel dat het een metaforische vleugel was van iemand die is gestorven. Daarbij dacht ik aan de vleugel van een engel of de persoon zelf die naar het hiernamaals opstijgt. Ik heb het bewust voor tweeërlei uitleg vatbaar gelaten, omdat ik weet dat beide zaken op verschillende niveaus pijn kunnen doen. Ik heb ondervonden dat beide dingen pijnlijk zijn en kon dus beslist mijn eigen emotie kwijt in allebei de scenario’s. Mijn bedoeling met deze tekst was niet om het toe te spitsen op één persoon, maar als ik het zing dan zing ik het naar mijn gevoel voor enkele dierbaren tegen wie ik vaarwel heb moeten zeggen op één van beide manieren.

 

 

 

Als je naar jouw cd luistert dan kun je gewoon niet om het fenomenale “I’ll keep trying” heen. In dat nummer zing je dat je in een droom een jonge en oude versie van jezelf ziet. Versies van jezelf die kwetsbaarder zijn dan de persoon die jij nu zelf bent. Je zegt dat je hen wilt beschermen tegen “intimidations and imitations”. Wat bedoel je daar precies mee?

 

Ja, dit nummer ontstond eigenlijk toen ik voelde dat ik mezelf eraan moest herinneren om voor mezelf geloofwaardig in het leven te blijven staan. Ik ken veel mensen die in een leven zijn gerold dat ze voorheen niet voor zichzelf hadden voorzien, en ik heb het gevoel dat veel mensen een leven leiden dat ze eigenlijk niet willen leiden. Ik heb dat zelf ook gehad, waarbij ik mezelf maar bleef voorhouden dat dit was wat ik moest doen. Ik ben van mening dat er een hoop maatschappelijke intimidatie bestaat om je leven maar in te richten zoals de reclame je dat voorspiegelt. Netjes geknipt, goed gekleed, voorzien van de laatste technologische hebbedingetjes, chique auto, taalgebruik, dingen die je leuk moet vinden en ga zo maar door. Het is allemaal gebaseerd op geld en reclame en als je hierin meegaat verlies je al te gemakkelijk je eigen persoonlijkheid uit het oog. Je voelt een maatschappelijke druk als je het anders wilt doen: minder dingen kopen, een droom volgen, minder geld verdienen om die droom te verwezenlijken, niet een pad te volgen dat van je wordt verwacht. Ik denk dat heel veel mensen proberen te leven naar die standaard vanwege de maatschappelijke acceptatie, maar daar eigenlijk niet toe in staat zijn, dus leven ze een imitatie van het leven dat hen opgedrongen is. Dit nummer is bedoeld om mezelf eraan te herinneren hoe kostbaar het leven is en me te blijven realiseren wat echt belangrijk voor me is, zelfs als dat betekent dat ik sommige materiële zaken en de goedkeuring van mensen die dat niet kunnen begrijpen moet opgeven.

Alicia McGovern, foto Justin Mool

Wie is overigens verantwoordelijk voor de werkelijk prachtige arrangementen in “I’ll keep trying”?

De muziek van het strijkersarrangement in dit nummer is het enige fragment op de cd waar ik zelf niet bij de opname geweest ben. Nadat we klaar waren met de opnamen ben ik teruggevlogen naar Utah. Maar ik had echt het gevoel dat dit nummer dat strijkersarrangement nodig had. Ik heb het even laten rusten, maar na enige tijd hield ik datzelfde gevoel. Daisy Castro is 13 jaar oud en ze is een wonderkind. Zij is waanzinnig goed. Ik kende haar al van naam en heb wat van haar werk gehoord omdat Mark Thayer, die de de opnamen van de cd heeft gedaan bij Signature Sounds, een vriend is van haar familie. Dus is Daisy naar de studio gekomen en heeft de orkestrale arrangementen gespeeld. Ze speelde viool, viola en cello. Zij heeft met ieder instrument diverse partijen gespeeld die Mark daarop bij elkaar heeft gebracht, bewerkt en gemixt. Hij stuurde me het resultaat op en na beluistering gaf ik dan weer aan waar ik graag nog wat aanpassingen zou zien. Vanwege dit heen- en weer sturen heeft het hele proces wel opgehouden, maar ik ben opgetogen over het uiteindelijke resultaat, en ik ben blij dat jij dat ook vindt. Je kunt dus wel zeggen dat dit arrangement een teamprestatie was, maar de muziek is helemaal van Daisy. Zij is geweldig.

 

Wie zijn jouw inspiratiebronnen en kun je vijf platen noemen die in je leven belangrijk voor je zijn geweest?

Vijf platen die me zo te binnen schieten:
Graceland van Paul Simon
Further In van Greg Brown
Mortal City van Dar Williams
Blue Divide van Richard Shindell
Cry Cry Cry, een samenwerkingsverband van Dar Williams, Richard Shindell en Lucy Kaplansky

 

Maar er zijn er zoveel meer. Mijn muzikale inspiratiebronnen zijn de artiesten die ik hierboven heb genoemd, maar ook Darell Scott, Leonard Cohen, Mary Gauthier, Eliza Gilkyson, om er een paar te noemen. Er is ook een waanzinnige goede groep nieuwe artiesten zoals Anais Mitchell, Danny Schmidt, Antje Duvekot, Jonathan Byrd en Meg Hutchinson, die me volledig hebben overdonderd. Ook de poëzie van Ted Kooster en de boeken van Margaret Atwood en James Baldwin, om een paar voorbeelden te noemen, hebben me beïnvloed. En natuurlijk heb ik nog heel wat inspiratiebronnen in mijn persoonlijke leven: mijn familie, mijn verloofde, mijn vrienden, mensen die mij een interessant verhaal vertellen en ga zo maar door.

 

Tsja Alicia, als je een cd maakt over de seizoenen kan ik natuurlijk de vraag over je favoriete seizoen niet achterwege laten en wil ik je tenslotte vragen in welke jaargetijde we je mogen verwachten in Nederland/België?

Mijn favoriete seizoen is waarschijnlijk de herfst; het verkleuren van de bladeren vind ik zo opwindend en als de lucht koeler wordt na een hete zomer dan voelt het aan alsof de wind van de verandering er aan komt en de mogelijkheden eindeloos zijn. Misschien is dat wel het juiste tijdstip om naar Nederland en België te komen. Misschien kan ik aan jou en de lezers van dit interview vragen wat jullie mij zouden aanbevelen. Ik heb het idee opgepakt om zo’n trip te plannen, maar het staat nog allemaal in de kinderschoenen en toeren, zeker naar de andere kant van de oceaan, is nieuw voor mij. Dus iedere suggestie is welkom! Jullie kunnen me bereiken via e-mail alicia@aliciamcgovernmusic.com Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. en misschien kunnen jullie me dan zeggen wanneer ik moet komen en wat ik absoluut moet gaan bezichtigen.

Alicia McGovern, foto Erik Nordstrom

Hartstikke bedankt Ed, dat je zo aandachtig naar mijn cd hebt geluisterd om deze vragen samen te stellen. Het betekent zo veel voor me! En een dank je wel aan John Smits, voor het vertalen van de vragen in het Engels.

 

Foto's (in volgorde):

Erik Nordholt

Justin Mool

Lindsey E. Larsen

Erik Nordholt

Bisognerebbe sempre apprezzare a pieno gli artisti che riescono, senza troppi timori, a raccontare di se stessi attraverso i loro testi, la loro musica e le loro canzoni. Quello che più cattura in questo autoprodotto Words Through The Seasons, secondo album per Alicia McGovern (dopo We Just Fly del 2009), è la fragilità delle sue composizioni costruite su testi personali e melodie che, se ascoltate in silenzio, dimostrano di possedere tanta forza e intensità con un pizzico di malinconia. Alicia è una sognatrice, una stroryteller che non solo scrive e canta le sue canzoni ma che le sente profondamente dentro di sé e quando l'ascoltatore s'immerge in esse, non può fare a meno di emozionarsi a sua volta. Alicia, proveniente dal Connecticut viene fuori dal vasto sottobosco del cantautorato americano, che comprende folkstress come Rosy Nolan, Frazey Ford, Alela Diane, Anais Mitchell e moltissime altre. Solo recentemente ha ottenuto una certa notorietà piazzandosi terza al Tucson Folk Festival e ricevendo una menzione particolare al Woody Guthrie Folk Contest. Il suo sito recita: singer songwriter, folk e poesia e proprio questi elementi riassumono il pathos di questa raccolta che contiene dieci ballad che sono storie vissute sulla propria pelle o che sono poesie che raggiungono tutti gli angoli del cuore.

Si sente una reale innocenza nelle sue parole e nella sua fragile voce che, come una foglia, cambia colore (e umore) in base alle diverse stagioni. Prodotto da Mark Thayer, Alicia si fa accompagnare in punta dei piedi da un nugolo di rodati musicisti che comprendono il multi strumentista Duke Levine alla chitarra, banjo e mandolini vari, Brad Wentworth alle percussioni, Rob Jost al basso e la brava Daisiy Castro alla viola, violino e cello. Le sue non sono semplici canzoni ma storie che parlano della vita, di amori trovati e lasciati legati da un forte passione per la natura che ci circonda. Ruby Red Sky e Night On The Town aprono la raccolta introducendoci nel magico mondo di Alicia che gira intorno alla sua voce, al suo leggero picking cui si aggiungono mandolino, percussioni e violino appena sussurrati in acustico silenzio. Our Tiny Little Heart e I Wanna Grow Old sono cantate con grande cuore da Alicia accompagnata da un banjo che regala quel mood da old timey ballad che ricorda Gillian Welch e Jolie Holland. I'll Keep Trying è uno dei brani più belli dell'intera raccolta, cantata in punta di piedi con quel fingerpicking appena accennato e il violino ad accompagnare la tenue melodia e quel "cercherò, cercherò sempre" che suona come una promessa o un proposito cui non puoi fare a meno di mantenere.

E' impossibile non innamorarsi della malinconica Heavy as The Wing che ti mette le ali per portarti nelle incontaminate terre della sua terra natale. Il calore e l'innocenza delle invernali You're in The World e The Holly And All ti avvolgono in due folk song sussurrate dal suono della chitarra e dalla sua originale e profonda voce. You Don Not Bring Me flowers è una ballad corale con tanto di fisarmonica e slide che ricorda le Be Good Tanyas mentre la finale So many Songs è una talking folk song che conclude il viaggio attraverso i colori delle diverse stagioni e gli umori del nostro cuore. Ascoltatelo in religioso silenzio, se lo merita veramente.
(Emilio Mera)

Italian to English Translation:

You should always fully appreciate the artists who are able, without too many fears, telling you about themselves through their lyrics, their music and their songs. What most captures this self-Words Through The Seasons, the second album by Alicia McGovern (We Just Fly after 2009), is the fragility of his compositions built on personal lyrics and melodies that, if you listen in silence, they have demonstrated so much strength and intensity with a touch of melancholy. Alicia is a dreamer, a stroryteller who not only writes and sings her songs, but that feels deep within himself, and when the listener immersed in them, can not help but get excited as well. Alicia, from Connecticut comes out from the vast undergrowth of American songwriting, which includes folkstress as Rosy Nolan, Frazey Ford, Alela Diane, Anais Mitchell and many others. Only recently has gained a certain notoriety finishing third at the Tucson Folk Festival and received a special mention to the Woody Guthrie Folk Contest. Its site says: singer songwriter, folk and poetry and it is these elements sum up the pathos in this collection that contains ten ballads that are experienced on their own stories or poems that are reaching all corners of the heart.

She feels a real innocence in his words and his fragile voice, like a leaf, change color (and humor) according to different seasons. Produced by Mark Thayer, Alicia was accompanied on his toes have been run by a bunch of musicians that include multi instrumentalist Duke Levine on guitar, banjo and mandolin different, Brad Wentworth on percussion, Rob Jost on bass and the viola good Daisiy Castro , violin and cello. His songs are simple but not stories about the life, loves found and left tied by a strong passion for the nature that surrounds us. Ruby Red and Sky Night On The Town opened the collection of Alicia introducing us to the magical world that revolves around her voice, her light picking plus mandolin, percussion and violin sound just whispered in silence. Our Tiny Little Heart and I Want to Grow Old with big hearts are sung by Alicia accompanied by a banjo that gives this mood of old timey ballad reminiscent of Gillian Welch and Jolie Holland. I'll Keep Trying is one of the best songs of the entire collection, sung on tiptoe fingerpicking with that just mentioned and the violin to accompany the soft melody and that "I will, I will always" that sounds like a promise or a purpose you can not help but keep.

It 'impossible not to fall in love with melancholy Heavy as The Wing, which gives you wings to take you into pristine lands of his native land. The warmth and innocence of winter You're in The World and The Holly And All wrap you in two whispered folk song from the sound of the guitar and his original and profound voice. You Don Not Bring Me Flowers is a choral ballad complete with accordion and slide reminiscent of the Be Good Tanyas and the end So many talking Songs is a folk song that concludes the journey through the colors of the different seasons and moods of our hearts. Listen in silence, if it truly deserves.
(Emilio Mera)